تونل!
وقتی بعد از جستوجوی طولانی- غرق در خاطرات تلخ و سنگینی که با دیدن آدمهای سیاهیزده زنده شده بود - بالاخره چشمم به کاکتوس افتاد و از لای جمعیت شتابان خودمو بهش رسوندم، وقتی منو دید، فقط یه جمله گفت:
«بالاخره به آخر اون تونل رسیدم»!
کاکتوس عزیزم
این روزها، این روزهای لعنتی هروقت به یادت میوفتم، از خودم بدم میاد. نه تنها به خاطر اینکه از عجز خودم بیزارم، بلکه حتی فکر میکنم خیلی بیشتر از اینها میتونم کنارت باشم و نیستم! گرچه میدونم همراهی من به هیچ دردی نمیخوره که حتی شاید خاری باشم که زخم عمیق ِتو تیزتر میکنه… و تو دوست خوبم هروقت که از دست سماجت آزاردهندهی من به تنگ میای، تازه عذرخواهی میکنی که حرفهای شیرینی برای گفتن به من نداری ؛ که مجموعهای شدهی از تلخیها، تضادها و احساسات تلخ ـ تلخ ـ تلخ … و کاکتوس عزیز نمیدونی با این حرفت چه قدر بیشتر و بیشتر از قبل از خودم منزجر میشم؛ وقتی میگی که شماها هیچ کدومتون نمیتونین احساس منو درک کنین…
اولين زندهگيام را صبح روز چهارشنبه [سوري] بيست و چهارم اسفند پنجاه و شش از مادرم گرفتم... و دومي را از روزي که آن را "ابديت باد" ناميدم، پنجشنبه هجدهم مهر هشتاد و هفت با معجزهي يگانهاي که باد وحشي به من بخشيد، آغاز کردم.
پيمانهام همچنان ناتمام خواهد بود؛ هرآنچه از قاموس مهر آموختهام، جرعهايست اندک که تنها تشنهگيام را فزوني بخشد...