شب هیلدا
یکی بود، یکی نبود.
هیلدا، پیرزن تنها در کلبهی کوچکی بر روی یک تپهی زیبا زندگی میکرد.
هیلدا از شب نفرت داشت! از جغد، موش، خفاش، از تاریکی، سیاهی، سکوت قیرآلود شب و حتی از ستارهها، ماه و شبپرهها و جیرجیرکها گریزان بود.
تونل!
وقتی بعد از جستوجوی طولانی- غرق در خاطرات تلخ و سنگینی که با دیدن آدمهای سیاهیزده زنده شده بود - بالاخره چشمم به کاکتوس افتاد و از لای جمعیت شتابان خودمو بهش رسوندم، وقتی منو دید، فقط یه جمله گفت:
«بالاخره به آخر اون تونل رسیدم»!
اولين زندهگيام را صبح روز چهارشنبه [سوري] بيست و چهارم اسفند پنجاه و شش از مادرم گرفتم... و دومي را از روزي که آن را "ابديت باد" ناميدم، پنجشنبه هجدهم مهر هشتاد و هفت با معجزهي يگانهاي که باد وحشي به من بخشيد، آغاز کردم.
پيمانهام همچنان ناتمام خواهد بود؛ هرآنچه از قاموس مهر آموختهام، جرعهايست اندک که تنها تشنهگيام را فزوني بخشد...