تنهایی من
هر شب، همچو ماه
ساعتی رانده شده ، تا ته تاریک شب!
تا از آن سوی که
سر بر آرد
در دل روشن روز
و دوباره نهضت آغاز شود…
امشب قرص ماه کامل میشه؛ چه اهمیتی داره کی کامل میشه، در حالی که به هر شکلی که هست دل آدم و می بره… ناقص یا کامل، هلال یا قرص با اون صورتش که پهن باشه یا باریک، نَشسته اس؛ نارنجی و بزرگ باشه دم غروب، یا سفید و مهتابی باشه مثل حالا که رسیده درست بالای سرمون؛
جادوی سیمین چله ی آسمان با ناز و کرشمه ی شاهزاده وارش سوار بر گرده ی نور، دور نامادری دیرینه ی خود، زمین می چرخد و با رقص اندام گونه به گونه اش در برابر چشمان میلیونها دلداده روی زمین، در دامان چادرْشب سیاه آسمان می لغزد…
لذت تماشای ماه و خیره شدن به او، سیراب نشدن از جادوی نگاه اش و ترنم لبخندی آرام به هنگام رویارویی با چهره ی سیماب وارش، تجربه ی قشنگیه که از کودکی با من بوده و بی هیچ استثنایی، بدون لحظه ای احساس تکراری یا عادی شدن، منو شیفته ی اعجاز و عمق زیبایی خودش می کنه.-برخلاف خیلی از اتفاقات و پدیده های شگرف دورو برمان در طبیعت که در زندگی روزمره جزئی از حواشی بی اعتنا و کم ارزش شده اند.
لذت تماشای ماه درست مثل طعم شیرین مز مزه کردن لحظه های کوتاه اما عمیق خواب-بیداری و یا آگاهی در بطن رویاست؛ مثل جنون بی منتهای خیس شدن زیر سیل اشک آسمون، روی پشت بوم تاریک و خلوت؛ مثل احساس رقت بی اندازه با لمس تن لطیف گل؛ مثل شوق پرواز با دنبال کردن پروانه توی باغچه؛ مثل طعم بوسه ای طولانی، همراه با صدای چیلیک چیلیک بارون روی سقف؛ مثل غلت زدن دایره وار و مدام روی آب؛ و یا حتی مثل درک خلأ کامل موقع شنیدن خبر قبولی در دانشگاه، با چشمای خواب آلود …
و بالاخره
لذت تماشای ماه درست مثل این است که با دوتا دست خودمون تموم وسعت بی نهایت رو به آغوش بکشیم!
درود بر تو ای جادوی سیمین شب هنگام!
چه فام غریبی در اطراف خویش پراکنده ای، بر بستر حریر ابرها
آن کدامین سیاره است که بر تارک فرش بلورینی که بر سینه ی آسمان گسترانیده ای، می درخشد؟
درود بر تو ای تبسم مهرآگین آسمان- آن پدر جاودانه ی خلقت- بر ظلمت بی انتهای مام زمین!
ای ماهتاب تابناک، جشن نورافشانی ات بر دل های عاشقان خجسته باد!
